• Chronisch vermoeidheidssyndroom

Chronisch vermoeidheidssyndroom


Het Chronisch Vermoeidheidssyndroom wordt pas in de jaren ‘80 van de vorige eeuw als een zelfstandige ziekte gezien. Deze vermoeidheid vermindert de dagelijkse activiteit tot minder dan 50% en kan niet verklaard worden door aantoonbare medische of psychische ziekte. En juist hier wringt de schoen.
Er zijn vele ziektebeelden die uiteindelijk leiden tot vermoeidheidsklachten. Het is daarom onze taak om een aantal van de mogelijke oorzaken op te sporen en te behandelen.

Geschiedenis
In de jaren '80 komen in de literatuur steeds meer aanwijzingen dat er een nieuw ziektebeeld is, dat nu het "Chronisch Vermoeidheidssyndroom" of M.E. genoemd wordt. Hoofdcriterium hierbij is een sterke moeheid met een reductie van de normale activiteit van minstens 50 %, die tenminste 6 maanden duurt. Daarnaast komen andere symptomen voor zoals matige koorts, regelmatige angina, lymfeklierzwelling, algemene spierzwakte en spierpijnen met een zeer matige recuperatie na inspanning, hoofdpijn, gewrichtspijnen zonder zwelling of roodheid, neurologische problemen zoals overgevoelig voor licht en/of geluid, gezichtsvelduitval, geheugenstoornissen, prikkelbaarheid, psychische stoornissen zoals denk- en concentratiezwakte en depressie, en slaapstoornissen zoals slapeloosheid en vermeerderde slaperigheid.

Voor mij is het Chronisch Vermoeidheidssyndroom een verlegenheiddiagnose: men weet niet wat er speelt en daarom wordt er een etiket op geplakt. De patiënt wordt naar de psycholoog gestuurd en met de lichamelijke klachten “moet men maar mee leren leven.” Daar ben ik het volstrekt mee oneens. Het is de taak aan de arts om zo diep mogelijk te spitten naar de mogelijke oorzaak van ziekte. Moeheid is een klacht die bij veel ziektebeelden past. Vaak heb ik bij deze patiënten een chronische infectie, een hormonale stoornis, een voedselovergevoeligheid of een belasting met toxische stoffen ontdekt.

Diagnose en behandeling

Het onderzoek naar de mogelijke oorzaak van CVS is zeer breed georiënteerd en afhankelijk van het totaal beeld. Een aantal beelden zijn op deze website apart beschreven onder:
- Ziekte van Lyme
- Hormonen
- Voeding
Indien de patiënt weer wat meer energie krijgt, dient ook zorg gedragen te worden voor langzame conditieopbouw door beweging. Naast de lichamelijke behandeling dient er ook verder een psychische begeleiding plaats te vinden, aangezien veel patiënten langdurig minder valide zijn geweest.

Als er sprake is van een infectie zal deze bestreden worden met een aangepast programma.

Conclusie

Bij een patiënt met het CVS dient een uitgebreid diagnostisch programma aan de basis te staan van het therapeutisch programma. Een groot aantal patiënten kan op deze wijze goed geholpen worden. Voor dit beleid is een ruime basis terug te vinden in de literatuur.